Հարցազրույց Տիար Բլեյանի հետ 10.10.2019թ.

on

Բոլորիդ ողջունում ենք, ինչպես արդեն գիտեք, այսօրվա հանդիպումը տիար Աշոտ Բլեյանի հետ է, ով մեր կրթահամալիրի տնօրենն է։ Հանդիպումը խորհրդանշական է, քանի որ կրթահամալիրի 30-ամյակն է։ Հանդիպման նպատակն աուդիտն է, թե ինչ ենք պարզել, դա՛ կքննարկենք, և երկրորդ հատվածը կտրամադրենք ուղղակի ասուլիսին՝ հարց և պատասխան։ Հիմա խոսքը կտրամադրենք պարոն Բլեյանին, որից հետո կանցնենք աուդիտին։
  Աշոտ Բլեյան — Այս հինգշաբթիները կարևոր են, քանի որ քննարկվում և լուծվում են կրթահամալիրի խնդիրները, պատմվում է կրթահամալիրի անցած ուղու մասին։ Եվ հաջորդ հինգշաբթի նույնպես օրակարգում դրված է հանրային աուդիտը, որովհետև դա էլ մեր հեղինակային մանկավարժությամբ է թելադրված. մենք ստեղծվել ենք որպես բաց հասարակության դպրոց, իսկ այդ բաց հասարակությունը Հայաստանում լսելի և տեսանելի եղավ 1988 թվին Արցախյան շարժումից, որը բերեց տնտեսական և քաղաքական նոր հարաբերությունների փոփոխության։
   Կրթահամալիրում տրվում է ազատության և ընտրության հնարավորություն թե՛ ծնողին, թե՛ ուսանողին։ Եվ մենք ստեղծված ենք այդ ազատությունը շարունակ պահպանելու և սերմանելու համար։ Այս հավաքների նպատակն է նաև ճանաչելի դարձնել մեր կրթության ձևն ու բովանդակությունը։

Հարց — Ինչու՞ կրթահամալիրում չկան գրատախտակներ, այն դեպքում երբ գրատախտակը վնաս չի տալիս, այլ օգնում է դասապրոցեսին։
Աշոտ Բլեյան — Քանի որ  կրթահամալիրում տիրում է հավասարություն, այսինքն՝ ուսուցիչը անհատական մոտեցում է ցույց տալիս յուրաքանչյուր ուսանողի, հարկ չկա գրատախտակի օգտագործման։ Կրթահամալիրում դրա փոխարեն օգտագործվում է թվային սարքավորում, որը փոխարինում է գրատախտակ ասվածին։

Հարց — Կան սահմանափակումն էր թվային սարքավորումների վերաբերյալ, և մենք առաջարկում ենք հանել այդ սահմանափակումները, քանի որ կարծում ենք էկրանի չափսը և մնացածը չի խանգարում դասընթացներին։
Աշոտ Բլեյան — Երբ մենք սկսեցինք մեր հեղինակային և թվային սարքավորումներով ուսուցումը, առաջ եկան որոշակի պահանջներ, որոնք մինչև օրս փոփոխությունների չեն ենթարկվել ու աուդիտի նպատակը հենց սա է, որ առաջարկեք և ասեք ձեր կարծիքները։ Համբերատար բացատրեք ձեր իսկ առաջարկները աուդիտը այդ հարցում շատ լավ հնարավորություն է տալիս։

Հարց — Տիար Բլեյան, ինչպե՞ս ծնվեց կրթահամալիր ստեղծելու գաղափարը:
Աշոտ Բլեյան — Դա մի փոքր երկար, բայց սիրելի պատմություն է: Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետից, որտեղ աշխատում էի, այսպիսի ծրագրով եմ անցել դպրոց: 1985 թվականի օգոստոսի վերջերն էին,  համախոհների փնտրտուքը ինձ բերեց Հարավ-արևմտյան թաղամաս (Բանգլադեշ)` թիվ 183 նորաբաց դպրոցի տնօրեն, որին անվանում էին Աշոտների դպրոց, քանի որ փոխտնօրեններն իմ երկու ընկեր Աշոտներն էին` Աշոտ Մանուչարյանն ու Աշոտ Դաբաղյանը։ Եվ այս նոր յուրացվող տարածքում, որտեղ ամեն ինչ դեռ անկազմակերպ էր, իմ բախտը բերեց` որովհետև ինձ պես «խենթ» երկու Աշոտներն` իմ օգնականներն էին։ Եվ մենք` երեք Աշոտներով, տեսնելով, որ շատ հարմար պահ է գորբոչովյան վերակառուցումներից հետո, երբ խորհրդային ռեժիմը հոգեվարքի մեջ է, օգտվեցինք այդ ազատությունից և 1989-ին Հայաստանի կառավարությանը կարողացանք համոզել ընդունել մեր կրթական նախագիծը: Ստեղծվեց «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը` որպես փորձարարական-հետազոտական միավորում, որպես անհատի հնարավորությունների, կարողությունների ու տաղանդի դրսևորման արդյունավետ միջավայր:

Հարց — Հնարավո՞ր է դասասենյակների պատերը լինեն ձայնամեկուսիչ, որպեսզի դասարանները միմյանց չխանգարեն։
Աշոտ Բլեյան — Քանի որ ուսանողների թիվը շատ արագ աճեց և դասասենյակների խնդիր առաջացավ, ընթացքում կատարվեցին փոփոխություններ և դեռ կկատարվեն ։

Հարց — Պայմանագրի մեջ կա մի կետ, որտեղ ասվում է, որ ճամբարները պարտադիր են, բայց կա ծնող, որն ունի  մտավախություններ  և անհանգստանում է կամ ուսանողը ուղղակի չի ցանկանում մասնակցել ճամբարին՝ այդ դեպքում ինչու՞ չդարձնել ճամբարներն էլ ըստ ցանկության։
Աշոտ Բլեյան — Մենք խոսեցինք, որ կրթօջախը առանձնանում է իր հեղինակային մանկավարժությամբ և դասընթացները տարբերվում են մյուս կրթօջախներից, և մեզ մոտ ճամբարները նույնպես դասապրոցեսի մի մաս են կազմում, քանի որ ճանապարհին ծանոթանում և սովորում եք հայրենիքի, բնապահպանական և այլ խնդիրների։ Ճամբարներին նաև իրավունք ունեն մասնակցել ձեր ծնողները, եթե ունեն մտավախություններ։

Երաժշտական ընդմիջում

Հարց — Պարոն Բլեյան, եթե լինեիք կրթության և գիտության նախարար, ապա ի՞նչ կփոխեիք։
Աշոտ Բլեյան — Ասեմ, որ ես կրթության նախարար եղել եմ, և ճիշտն ասած, փոխելու ոչինչ չեմ տեսնում, քանի որ ինձ այսպես լիարժեք եմ զգում իմ աշխատանքում, իսկ եթե լիարժեք չզգամ՝ չեմ բողոքի, այլ աշխատանքս կփոխեմ և նույնը ձեզ էլ խորհուրդ կտամ, որ ոլորտում ձեզ լիարժեք չեք զգում՝ փոխեք։ Չեմ փոխի ոչինչ, որովհետև ինձ տրվում է ընտրության հնարավորություն։

Հարց — Երբևէ զղջացե՞լ եք ձեր ընտրած աշխատանքի համար։
Աշոտ Բլեյան — Հարցին հարցով պատասխանեմ. երևբևէ զղջացե՞լ եք, որ ես ձեր տնօրենն եմ։ Արդեն ասեցի, որ ես ինձ լիարժեք եմ զգում, որովհետև տեսնում եմ ներդրած աշխատանքի արդյունքը։

Հարց — Իսկ ինչո՞ւ կոչվեց հենց Մխիթար Սեբաստացու անունով:

Աշոտ Բլեյան — Կրթահամալիրի, հետազոտական-կրթական միջավայրի հոմանիշը միաբանությունն է: Գաղափարակիր, ոգևորված, ստեղծագործող ուսուցիչները մի՞թե վարդապետներ չեն: Բանգլադեշը այն ժամանակ մի տեսակ կղզի էր հիշեցնում, մեկուսացած էր մայրաքաղաք Երևանից, Հայաստանից: Սրան ավելացրեք մեծ ակնածանքը Մխիթար Սեբաստացու, նրա Միաբանության հանդեպ… նոր, կրթական միաբանություն ունենալու համար շատ էլ հարմար անուն ընտրեցինք: Միայն խիզախել էր պետք, ինչպես հայր Մխիթարը:

Հարց — Ինչպե՞ս եք պատկերացնում կրթահամալիրը ևս 30 տարի հետո։
Աշոտ Բլեյան — Ուզու՞մ եք իմանալ, թե ներկաներից ո՞վ կլինի մեզ հետ` ես և Արեգը, դա հաստատ, մնացածը դու՛ք որոշեք։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s