Ֆանտազիա

Վերջերս որոշեցի հագուստներս թարմացնեմ ու որոնք սովորական էի համարում՝ դարձնեմ արտասովոր կամ ուղղակի իմ ոճով ձևափոխեմ: Եվ առաջին «զոհը»՝ դա երկարաթև վերնաշապիկս էր, որը ես շատ եմ սիրում, քանի որ վրան պատկերված է ռնգեղջյուր: Շատ շուտվանից տանն ունեինք կտորի համար նախատեսված ներկեր, որոնք շատ չօգտագործվելուց փչացել էին, բայց իմ բախտից կապույտ գույնը դեռ «ողջ էր…

Ամառային օրեր, որոնցից կփորձեմ չդժգոհել

Ամառային օրերը չանցան այնպես ինչպես ես էի պլանավորել, բայց դե կփորձեմ չդժգոհել: Քանի որ մեր քոլեջում դասերը տևում են 10 ամիս՝ այսինքն հունիս ամիսը ներառյալ, իմ ամառը կազմված էր երկուսուկես ամսից (քանի որ քննությունները վիրուսի պատճառով հետաձգվել էին, հունիս ամսի կեսն ենք դասերով զբաղվել): Եվ այսպես, գրեթե ամբողջ ամառն անցկացրել եմ տանը: Քանի որ մարտի…

Մտորումներ

Կտրվել եմ ուզում…կտրվել հասարակությունից, մարդկանցից, շրջապատից, խնդիրներից…Հավանաբար բոլորն էլ ունեն խնդիրներ, բայց չգիտեմ, չգիտեմ թե ինչու՞ եմ անընդհատ բողոքում, դժգոհում…հավանաբար տարիքն է պատճառը, հըմ, երևի հենց տարիքը, այս տարիքում ես բացահայտում մարդկանց, փորձությունների ենթարկվում, բախվում մռայլ իրականության հետ, ու մի կողմից էլ լավ է, լավ է, որ դժվար, ու գուցե զզվելի օրեր եմ ունենում, կորցնում…

Անիմաստ մտքեր

Եթե այս կլորիկ ու արտաքինից գեղեցիկ երկրի վրա հնարավորություն լիներ ուղեղն անջատել որոշակի ժամանակով կամ անզգայացնելու միջոց լիներ, հավանաբար ապրելն այս անգույն երկրի վրա ավելի հեշտ կլիներ։ Բացատրեմ ինչու. հաշվի առնելով երկրի ներկայիս անելանելի վիճակն ու տանը փակված մնալու փաստը, մտքերն ու խնդիրներն ավելի են շատանում ու երբեմն ցանկություն է լինում կտրվել իրականությունից, ազատվել անիմաստ…

Իմ նախագիծը

«Իմ նախագիծը» նյությում ցանկանում եմ ներկայացնել իմ նկարած նկարները: Նկարներից ոչ բոլորն ունեն պատմություն, քանի որ դրանք նկարել եմ ըստ տրամադրության ու վերնագրերը համարում եմ նկարի պատմությունը կամ նկարագրութունը: Ցանկանում եմ նկարները դիտողը հասկանա, զգա, պատկերացնի այն, ինչ ինքը կուզի: Նկարներն այն մտքերն ու խոսքերն են, որոնք ես չեմ կարողանում արտահայտել կամ չեմ ցանկանում, ու…

Քեզ թաղել եմ…

Քեզ թաղել եմ… Չնայած ո՛չ, չեմ թաղել, այլ ուղղակի փորձում եմ թաղել, ինձ հուսադրելով, որ վերջին թաղումն է, բայց ավաղ դու գալիս ես նորից։ Քեզ թաղում եմ անիմաստ տողերի մեջ, որոնք գրում եմ թղթի վրա ու էջը թերթում, բայց ո՛չ, ո՛չ ու էլի ո՛չ, դու չես ցանկանում հեռանալ, գնացել ես, բայց մեկ է, մասնիկներդ հոգումս…