Ուրախ ավտոբուս

on

Ուրախ ավտոբուս

Ֆիլմում պատմվում է 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժից հետո միայնակ մնացած, հարազատների կորցրած մարդկանց մասին։ Չափազանց խորիմաստ, հուզիչ ու հրաշալի ֆիլմ… երբ ծիծաղն ու արտասուքը նույն նոտայի վրա են… երբ մարդիկ դժբախտության մեջ կարողանում են մաքրել աչքերն ու անկեղծ ժպիտով հումորնել անել, ֆիլմը մարդկային հոգու մեծության բնութագիրն է։ Ինչքան ցավ ու ասելիք կա Գագիկի կերպարում, լռող աչքերում… Ավտոբուսը խմբավորում էր մարդկանց, միավորում ու ստիպում, որ օգնեն միմյանց։ Այս երկրին շատ են պետք նման ավտոբուսներ, որ մարդիկ անկախ ամեն ինչից միավորվեն ու օգնեմ միմյանց։

Կցանկանայի որոշ տողեր մեջբերել.

– Այ տղա դո՞ւ ես, դու ստեղ ի՞նչ գործ ունիս…
– Դու չսեցի՞ր՝ կմրսիս, ցուրտ է, գնա ձերոնց մոտ, ես էլ էկել եմ…
– Այ լակո՛տ, ես սեցի գնա ձերոնց մոտ, խո չսեցի՞՝ արի իմ տունս:
– Նախ բերանդ չափավոր բաց, ընկեր Սաթենիկ, երկրորդն էլ… Ըտպես բառերով էրեխա չեն դաստիարակե:

-Էրեխին անտեր չսես, ինքն անտեր չէ՜…
Ինքը ծնողներ է կորցրե, բայց անտեր չէ…
Արի՛, գնացինք…

-Դու իմ մերս բդի էղնիս…
Ես կուզեմ, օր ըտպես էղնի:
– Հայ, հա՜յ, հլը ըսոր ուղեղի ծալքերին նայեք:

-Դու ուրիշ էրեխա չունիս, չէ՞…
Ընձի դուս չես էնե, չէ՞…

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s